Έναν χρόνο μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.
Έως και λίγα 24ωρα προτού ξεκινήσει η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου του 2022, πολλοί δεν την περίμεναν και άλλοι την περίμεναν μεν αλλά διαφορετική.
Οι Αμερικανοί είχαν προειδοποιήσει ότι η Μόσχα συγκεντρώνει δυνάμεις κοντά στα σύνορα με σκοπό να εισβάλει. Το μεγαλύτερο μέρος της υφηλίου ωστόσο, «χαμένο» καθώς ήταν μέσα σε άλλες πανδημικού χαρακτήρα προτεραιότητες, δεν ήθελε να τους πιστέψει. Δεν ήταν, άλλωστε, η πρώτη φορά που οι Ρώσοι συγκέντρωναν εκεί δυνάμεις. Το ίδιο είχαν κάνει και την άνοιξη του 2021 με το πολεμικό θερμόμετρο να ανεβαίνει κατακόρυφα, πλην όμως στην πορεία, από τις 22 Απριλίου του 2021 και έπειτα, κάποιες από εκείνες τις δυνάμεις θα αποσύρονταν και η ένταση θα υποχωρούσε… ώσπου να επιστρέψει λίγους μήνες αργότερα.
Το πρώτο «σοκ συνειδητοποίησης» ήρθε επισήμως στις 21 Φεβρουαρίου του 2022, με το πρώτο διάγγελμα Πούτιν. Μια ρωσική εισβολή έδειχνε πια περισσότερο πιθανή μεν αλλά στα εδάφη του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ στην ανατολική Ουκρανία, την «ανεξαρτησία» των οποίων είχε φροντίσει να αναγνωρίσει ο Ρώσος ηγέτης.
Λίγα 24ωρα αργότερα ωστόσο, οι ρωσικές δυνάμεις επιχείρησαν να μπουν στο Κίεβο, σχεδόν χίλια χιλιόμετρα δυτικότερα
Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο.
Έναν χρόνο μετά, έχουν πια μεταβληθεί τα πάντα. Αλλαγές αφηγήματος, που για να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη θα χρειάζονταν χρόνια, έγιναν βίαια πράξη μέσα σε λίγους μήνες. Η διεθνής σκηνή ανασυντάχθηκε πίσω από νέες διαχωριστικές γραμμές, υπό νέους όρους. Γέφυρες γκρεμίστηκαν και στη θέση τους χτίστηκαν άλλες, διαφορετικές. Παλαιές βεβαιότητες αποκηρύχθηκαν ως αυταπάτες. Η σκληρή ισχύς επέστρεψε στο προσκήνιο ως οδηγός των εξελίξεων και η Ευρώπη – για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες – βρέθηκε στην σκιά ενός πολέμου.
Ακριβώς έναν χρόνο μετά, ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Πού θα οδηγήσει δεν ξέρουμε. Ξέρουμε, όπως, πως φτάσαμε ως εδώ.
