Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει να κρίνουμε παραπάνω από όσο κρινόμαστε.

Κάποτε ήταν κατεξοχήν οι δημοσιογράφοι. Κοράκια μας έλεγαν, αλήτες, ρουφιάνους και ότι άλλο τραβάει η ψυχή μας. Αίμα, πτώμα, χαμός και οδυρμός και σε όλα αυτά πρώτοι και καλύτεροι. Κάμερες, φώτα και οι παραστάσεις να ανεβαίνουν η μια μετά την άλλη. Τον τελευταίο καιρό όμως και ειδικά με το έγκλημα στα Γλυκά Νερά ξαφνικά όλος ο κόσμος έχει πέσει πάνω στην υπόθεση όχι σαν τα κοράκια αλλά σαν τους γύπες που τρώνε κομμάτι κομμάτι τη σάρκα όλων όσων εμπλέκονται στην υπόθεση.

Ψυχολόγοι, ψυχολόγες, πανελίστες, ψευτοσελέμπριτις, αστυνομικοί νυν και πρώην, ντετέκτιβ, συγγραφείς και κάθε καρυδιάς καρύδι έχει βγει να πει κάτι για το έγκλημα. Φεμινιστικές οργανώσεις βγήκαν να υπερασπιστούν τις απανταχού κακοποιημένες και καταπιεσμένες γυναίκες, φιλοζωικές να μιλήσουν για τον αποτρόπαιο τρόπο εξόντωσης του σκύλου, εγκληματολόγοι για το πώς δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα. Όλοι έχουν να πουν κάτι.

Κάτι όμως για δυο ανθρώπους και μια ζωή που δεν ήξεραν. Δεν έχουν ιδέα ποιοι είναι, ποιοι ήταν, πώς ζούσαν, τι ζούσαν, πώς και γιατί έφτασαν μέχρι το σημείο του εγκλήματος. Το έγκλημα αυτό καθαυτό δεν αλλάζει. Είναι τραγικό, είναι ειδεχθές και ναι όντως πρωτοφανές για τα πρότυπα των δυτικών κοινωνιών. Θα δικαστεί, θα τιμωρηθεί και εν τελεί θα περάσει στα κατάστιχα της ιστορίας όπως πολλά αλλά «ειδεχθή» εγκλήματα στο παρελθόν.