Η Κυριακή του Πάσχα βρίσκει άνδρες και γυναίκες της Ελληνικής Αστυνομίας στο καθήκον.

Ο λόγος γι’ αυτούς με την στολή και τις ευθύνες. Τις γυναίκες και τους άντρες τής Αστυνομίας, που διάσπαρτοι στα «μπλόκα» ευθύνονται για την τήρηση του αυτονόητου. Γιατί, πλέον, το να «μείνουμε σπίτι» είναι το αυτονόητο. Είναι αυτό που πολλοί δεν θέλουν να το δεχτούν, αψηφώντας τους κινδύνους.

Και η Πολιτεία, για την τήρηση του αυτονόητου, έκανε αυτό που ξέρει πάντα να κάνει καλά. Ανάθεσε την ευθύνη στην Αστυνομία. Συνηθισμένοι οι αστυνομικοί να είναι στον δρόμο. Συνηθισμένοι να βιώνουν τις γιορτές μακριά από το σπίτι τους, συνηθισμένοι να εισπράττουν την ανυπακοή, τα παράπονα, τα αιτήματα. Και η εύκολη λύση για την Πολιτεία. Άλλωστε πού αλλού θα μπορούσε να στηριχθεί;

Οι δρόμοι σχεδόν άδειοι. Οι πολίτες στα μπαλκόνια ή στα σαλόνια. Το τραπέζι της βραδιάς με κάτι ιδιαίτερο, από την παραδοσιακή μαγειρίτσα μέχρι ό,τι επιθυμεί ο «εσώκλειστος». Οι αστυνομικοί στον δρόμο. Όχι όπως μια συνηθισμένη βραδιά με τις τακτικές υπηρεσίες τους.

Μια βραδιά διαφορετική. Χωρίς άδειες, χωρίς ρεπό, χωρίς ανάπαυλα. Και χωρίς… χειροκρότημα. Και χωρίς αναγνώριση. Οι γιατροί και όλοι όσοι πασχίζουν στα νοσοκομεία, εισπράττουν ένα χειροκρότημα, μια αναγνώριση, μια ευγνωμοσύνη, έναν λόγο καλό. Και δικαίως. Οι αστυνομικοί, το αντίθετο. Είναι οι κακοί τής υπόθεσης. Αυτοί που εμποδίζουν τους πολίτες. Είναι αυτοί που εμποδίζουν τους πολίτες να παραβούν τον νόμο, να εκκλησιαστούν, να κάνουν παρέες μεταξύ τους. Είναι οι κακοί που λένε το «δεν επιτρέπεται».

Αυτοί που εκπροσωπούν την Πολιτεία, αυτοί που αποφασίζουν, θα βγουν και θα ανακοινώσουν πως τα μέτρα τηρήθηκαν, πως τα μέτρα απόδωσαν, πως όλα πήγαν καλά.

Όμως, ποιοι μόχθησαν για να τηρηθούν τα μέτρα; Ποιοι δεν είχαν πλάι τους τις γυναίκες τους; Ποιοι δεν φίλησαν τα παιδιά τους; Ποιοι εισέπραξαν τις αντιδράσεις;

Γι’ αυτούς, λοιπόν, ο λόγος, που μένουν πάντα στα αζήτητα και γίνονται οι εισπράκτορες λοιδοριών, κριτικών, επικρίσεων.