Θέλει προσοχή και πείρα το παιχνίδι …
Ίσως σας φανεί περίεργη η παρομοίωση, αλλά ισχύει! Η πολιτική είναι κάτι σαν το τάβλι. Αυτός που πρωτοπιάνει πούλια και ζάρια στα χέρια του, νομίζει ότι παίζει. Φέρνει πχ έξι-δυο, κουνάει δυο πούλια, μπορεί να κερδίσει και καμιά παρτίδα από σπόντα και νομίζει, ο καψερός, ότι έγινε ταβλαδόρος.
Όσο προχωρεί, όμως, στο παιχνίδι, όσο παίζει περισσότερο, όσο περνούν τα χρόνια κι αποκτά εμπειρία, καταλαβαίνει ότι μαζί με το ζάρι, κρίσιμο ρόλο παίζει η στρατηγική του παιχνιδιού. Πού θα «πνίξεις» τον αντίπαλο, πόσες πόρτες θα του βάλεις εμπόδιο, πόσα πούλια του θα πιάσεις και πού. Και κατά ένα μαγικό τρόπο, στους «μάστορες» του αθλήματος, έρχεται και καλό ζάρι. Ανεξήγητο…
Κάπως έτσι και στην πολιτική. Αν δεν καταλαβαίνεις τι σου γίνεται, νομίζεις ότι κάνεις πολιτική. Μπορεί από σπόντα να βγεις και μια φορά βουλευτής- όχι όμως δεύτερη, μπορεί αν σε στηρίξουν για τους δικούς τους λόγους επιχειρηματίες πρώτου μεγέθους να βγεις και δήμαρχος σε πόλη που ούτε ξέρεις, ούτε σε ενδιαφέρει να μάθεις. Ποτέ όμως να επανεκλεγείς.
