Θωμά Ζάμπρα, είσαι ΜΕΣΑ από τα Τρίκαλα;

Στο stand-up show Too Real του διάσημου κωμικού Μαρκ Μάρον υπάρχει ένα κομμάτι που μιλάει για τον θάνατο και πώς αυτή η σκέψη τον οδηγεί σε πιο προσεκτικές επιλογές των ταινιών που θα δει. «Όταν κάποιος μου προτείνει να δούμε μια ταινία, σκέφτομαι αν θα ήθελα να πεθάνω κατά τη διάρκεια αυτής της ταινίας και έτσι αποφασίζω αν θα τη δω ή όχι», λέει ο Μάρον και το κοινό ξεσπάει σε γέλια. Ο Μάρον αντιλαμβάνεται την κωμωδία ως τρόπο να πάρεις τη ζωή, έννοιες δύσκολες και πράγματα που πονάνε και να τα κάνεις λίγο πιο κατανοητά και αστεία – είναι ο τρόπος του να μοιράζεται την αλήθεια όπως τη βλέπει και να αντιλαμβάνεται και ποιος είναι ο ίδιος μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Τελειώνοντας τη φωτογράφιση με τον Θωμά Ζάμπρα, τον stand-up κωμικό που έχω ξεχωρίσει από την ελληνική σκηνή, τον ρωτάω την άποψή του για τον Μάρον. «Ο Μάρον κάνει παρατηρήσεις για την ανθρώπινη κατάσταση. Όλη η κωμωδία γεννιέται σε μεγάλο βαθμό από την παρατήρηση – είτε σχολιάζοντας μια κοινή εμπειρία, όπως “έχετε παρατηρήσει ότι στα αεροπλάνα συμβαίνει αυτό;” είτε πιο έμμεσα, όταν ειπωθεί κάτι σε μια παρέα κι εσύ το πιάνεις και το αποδομείς σε μεγάλο βαθμό. Μπορεί ένας κωμικός να περιγράφει κάτι και να πεις “α, το έχω ζήσει αυτό”, αλλά στην περίπτωση του Μάρον οι παρατηρήσεις του είναι τόσο εύστοχες και βαθιές, που σκέφτεσαι ότι το συναίσθημα ή την ψυχολογική κατάσταση που περιγράφει τα νιώθεις όλη σου τη ζωή, αλλά δεν τα είχες σκεφτεί ποτέ συνειδητά. O Μάρον σκάβει μέσα στην ψυχή σου και βγάζει πράγματα. Αυτό λατρεύω σε αυτόν και είναι ένας προσωπικός μου στόχος ως κωμικός».

Οπότε να υποθέσω ότι οι κεραίες σου είναι συνέχεια τεντωμένες. Νιώθεις ότι μπορεί να σου στερεί και πράγματα αυτό;
Υπάρχουν διαστήματα που μπορεί να είμαι πολύ κουρασμένος ή αγχωμένος και να έχει σκοτωθεί η δημιουργικότητά μου ή όπως στη διάρκεια της δεύτερης καραντίνας, που δεν υπήρχαν ερεθίσματα από πράγματα που θα ακούσεις και θα δεις έξω στον δρόμο και η έμπνευσή μου είχε πεθάνει. Αλλά η παρατήρηση είναι τρόπος ζωής κι εγώ ήμουν πάντα έτσι, έχω αρκετά γρήγορη σκέψη και όλα φιλτράρονται αμέσως χίλιες φορές, δεν αφήνω να περνάνε πράγματα. Το να έχεις συνέχεια ανοιχτό το mode του κωμικού, όμως, μπορεί να είναι και πρόβλημα, γιατί είναι δύσκολο να το κλείσεις και να συνδεθείς και να ζήσεις τη στιγμή μερικές φορές. Δεν είσαι παρών – είσαι κομμάτι μιας ιστορίας, αλλά είσαι παρατηρητής.

Για τον Μάρον το γέλιο δεν είναι ο υπέρτατος στόχος για έναν stand-up κωμικό, τουλάχιστον όχι με τον απόλυτο τρόπο που ισχυρίζεται ο Σάινφελντ ότι πρέπει να είναι. Εσύ τι πιστεύεις;
Ναι, ο Σάινφελντ είναι πιο τεχνοκράτης και είναι της παλιάς σχολής, δεν με τρελαίνει κιόλας εμένα. Συμφωνώ με τον Σάινφελντ στο πρακτικό κομμάτι, ότι το μοναδικό πράγμα που θα έπρεπε να στοχεύει η κωμωδία είναι να γελάσεις, αλλά συμφωνώ με τον Μάρον ότι, αν καταφέρεις να κάνεις κάποιον να γελάσει με τέτοιου είδους ψυχολογική και ανθρωπολογική ανάλυση, όπως κάνει ο ίδιος, τότε θα έχεις έναν σκληροπυρηνικό φαν σου. Είναι διαφορετικό το «με έκανες και γέλασα» με
το «πω, συνδέθηκα με αυτόν τον άνθρωπο».

Πρόσφατα σχολίασες σε ένα post σου για το Inside, το stand-up special show που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Μπο Μπάρναμ κατά τη διάρκεια της καραντίνας μέσα στο σπίτι του, ότι δεν θα βρούμε κάτι καλύτερο για τη σχέση ενθουσιασμού και φόβου, πληρότητας και μοναξιάς, αγάπης και μίσους που έχει ο καλλιτέχνης με το live performance και το κοινό του, από τον Μπάρναμ να τραγουδάει το All Eyes On Me.

Από τη μία έχεις απίστευτο ενθουσιασμό να βγεις στη σκηνή, να δεις τον κόσμο και να σε δουν, αλλά υπάρχει και τεράστιο άγχος και φόβος, θέλεις να σε αγαπήσουν και να περάσουν καλά, γιατί έχουν πληρώσει. Είναι χαρά και μεγάλη ευθύνη, έχει ανάμεικτα συναισθήματα, και αυτό το κομμάτι ξεκινάει με το «get your fucking hands up, all eyes on me», που είναι του ενθουσιασμού, και μετά είναι η εξομολόγηση για τις κρίσεις πανικού πάνω στη σκηνή και ξεσπάει σε κλάματα. Οι απαιτήσεις και τα κοινά που έχει ο Μπάρναμ είναι προφανώς μεγαλύτερα από τα δικά μου, αλλά, όσο μπορώ να το νιώσω στην καριέρα που έχω μέχρι τώρα, μπορώ να πω ότι με ακούμπησε.