«Ετοιμαζόμουν να πάω στα καράβια, όταν πέρασε ξαφνικά απ΄το μυαλό μου η ιδέα να γραφτώ σε μια δραματική σχολή. Δεν σκεφτόμουν να γίνω ηθοποιός. Ο πατέρας μου δεν έδωσε μεγάλη σημασία -ασχολήθηκε με οικοδομικές δουλειές ήταν και η εποχή της ανοικοδόμησης. Η μητέρα μου προβληματίστηκε, ο μεγάλος μου αδελφός δεν το ήθελε με τίποτα. Αλλά ούτε κι εγώ το έβλεπα σαν επάγγελμα. Άλλωστε είχα φύγει από νωρίς απ΄το σπίτι μου, ζούσα μόνος μου και δούλευα ενώ ήμουν στο Γυμνάσιο. Μ΄άρεσε αυτή η ελευθερία.

»Πήγα στην σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη, με δασκάλους τον ίδιο, τον Τριβιζά, τον Σεβαστίκογλου, την Αρώνη. Στην τάξη είχα συμμαθητές τον Λευτέρη Βογιατζή και τον Θόδωρο Τερζόπουλο. Ημασταν ωραία τάξη. Απ΄την σχολή πήραμε καλές βάσεις. Εγώ τότε δούλευα το πρωί και πήγαινα και στην σχολή.

»Η γενιά μου είχε επιθυμίες, όνειρα. Αλλά επειδή ήταν λίγο άπιαστα, δεν μας έτρωγε όλη την ενέργεια η καριέρα. Ετσι κι αλλιώς στον χώρο της τέχνης δεν σκέφτεσαι τα λεφτά, αλλά πως θα κρατήσεις την επαφή σου με την τέχνη. Δεν μετάνοιωσα ποτέ που έγινα ηθοποιός. Ούτε το σκεφτόμουν σαν επάγγελμα. Ζω με 100, με 1000 αλλά ζω και με τίποτα. Αυτό σου δίνει ελεύθερη σκέψη, ελευθερία δράσης και ενέργειας, κάτι που τελικά σε οδηγεί σε καλύτερα και ανθρώπινα αποτελέσματα. Η τέχνη σου ανοίγει το μυαλό, το συναίσθημα, είτε σε κάνει ευτυχισμένο είτε όχι. Ακόμα και τώρα δεν το έχω σκεφτεί σαν επάγγελμα.

»Για δουλειά δεν έψαξα ποτέ. Ήρθαν έτσι τα πράγματα, ήμουν τυχερός, και δεν χρειάστηκε ποτέ ούτε να χτυπήσω πόρτες ούτε να προβληματιστώ. Όταν τέλειωσα την σχολή, μ΄έναν φίλο και συμμαθητή μου πήγαμε να δούμε μια πρόβα της Καρέζη. Μιλήσαμε λίγο στο διάλειμμα και την άλλη μέρα με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι θα μπω στον θίασο. Μέχρι να τελειώσει η σεζόν, ο Ανδρέας Μπάρκουλης με παρακίνησε να πάω στον Φίνο. Μια μέρα πήγα στον Φίνο, μ΄αγκάλιασε απ΄την αρχή ο Μάρκος ο Ζέρβας –είχαν ακούσει για μένα. Δύο-τρεις μήνες μετά, έκανε ο Φώσκολος την πρώτη του ταινία, την “Λεωφόρο του μίσους” και μ΄έβαλε να πρωταγωνιστήσω. Άρεσα στον Φίνο οπότε μου΄κανε συμβόλαιο για μια εξαετία, με τρεις ταινίες τον χρόνο –η μια δουλειά έφερνε την άλλη.

»Εγώ δεν έκανα τίποτα για όλα αυτά. Γι΄αυτό και πιστεύω ότι και η θεά Τύχη παίζει ρόλο. Μετά βέβαια, βαραίνει αν κάποιος έχει ταλέντο, προσωπικότητα, αν είναι συνεργάσιμος. Η εμφάνιση; Ναι, γιατί μπορεί να χαρακτηρίσει το είδος που θ΄ακολουθήσεις.

»Ο Φίνος είχε δικούς του ηθοποιούς. Ήμασταν της Φίνος Φιλμ. Κάποιους συμπαθούσε περισσότερο κάποιους λιγότερο. Ποτέ δεν είχα ακούσει κάτι αρνητικό ή άδικο για τον Φίνο.

»Στην πρώτη μου δουλειά με την Αλίκη, το ΄68, ήμουν ήδη γνωστός -είχα κάνει 6-7 ταινίες. Όσο για το θέατρο είχα δώσει το στίγμα μου, κυρίως μέσα απ΄τις παραστάσεις με την Καρέζη και τον Καζάκο. Στο “Αστείο Κορίτσι” η Βουγιουκλάκη ήθελε ν΄αλλάξει παρτενέρ, δεν ήθελε τον Παπαμιχαήλ. Τότε της πρότεινε ο Φίνος εμένα. Πήγα, με είδε, της άρεσα και έτσι προχωρήσαμε. Η Αλίκη είχε ένα μεγαλύτερο κοινό, όλη την Ελλάδα. Τότε δούλευα με την Καρέζη στο θέατρο. Έπειτα συνεργάστηκα και με την Αλίκη.

»Πάντα η Αλίκη όπως και η Τζένη ήταν οι αγαπημένες μου. Μου βγαίνει μια αγάπη αλλά και μια στεναχώρια, που έφυγαν νωρίς. Φίλους έκανα απ΄τη δουλειά αλλά τώρα ζω, όσο περνούν τα χρόνια, πιο μοναχικά –το είχα πάντα μέσα μου.

»Πιστεύω ότι για ό,τι μας συμβαίνει υπάρχει ένας λόγος που συμβαίνει και μας οδηγεί σε κάποιο αποτέλεσμα. Αλλά έχει διαβαθμίσεις –ή να εκδηλωθεί αρνητικά ή να κρατήσει μια ζωή. Με την Αλίκη όπως και με την Τζένη είχα πολύ καλή χημεία, όπως και με άλλους ηθοποιούς. Ίσως αυτό να΄ναι αποτέλεσμα του χαρακτήρα μου. Δεν ήμουν ποτέ ανταγωνιστικός. Τώρα, στα μεγάλα μου, που κάνω την αυτοκριτική μου, λέω ότι ήμουν ένας ήσυχος άνθρωπος, χωρίς κακίες, ζήλειες, ανταγωνισμούς, αντιπαλότητες και χορτασμένος –απ΄τα νιάτα μου. Δεν σκεφτόμουν τι θα κάνω, δεν χάραζα πορεία. Μου πρότεινε ο τάδε ένα έργο, μ΄άρεσε, πήγαινα. Αν δεν μου΄λεγε μέσα μου κάτι, αν το ένστικτό μου μου΄λεγε να μην το κάνω, δεν πήγαινα.

»Ναι, έχασα πράγματα. Αν πίστευα περισσότερο στον εαυτό μου, αν δεν είχα αυτή την δειλία που με χαρακτήριζε και που τώρα πια την λέω γιατί την έχω συνειδητοποιήσει, θα μπορούσα να είχα κάνει πιο ουσιαστικά πράγματα στο θέατρο, γιατί το θέατρο είναι η βάση. Γιατί σε κάποιες περιπτώσεις η δειλία μου γινόταν φοβία. Απ΄την άλλη ξέρω ότι δεν αφοσιώθηκα 100% στο θέατρο. Είχα πάντα μια πτυχή να περνάω καλά, να ζω την ζωή μου. Και δεν έχω μετανιώσει γιατί έχω γευτεί χαρές και λύπες, κυρίως χαρές. Και στα χρόνια τα δύσκολα που είμαι τώρα, μου δίνει χαρά το ότι έζησα.

»Έζησα με τα λεφτά που έβγαλα απ΄τη δουλειά μου, αλλά τρελά λεφτά δεν έβγαλα. Δεν έχω αποταμιεύσει τίποτα ούτε συζητούσα ιδιαίτερα για τα λεφτά. Ήμουν λίγο βολικός μ΄αυτό το θέμα. Δεν διεκδικούσα, έτσι ήταν ο χαρακτήρας μου. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ τα αποτελέσματα που έφερναν τα χρήματα. Δεν είμαι πλούσιος, δεν έχω περιουσία, δεν έχω παρά ένα μικρό σπίτι στ΄όνομά μου.

»Τα πρώτα χρόνια δεν μπορούσα ούτε να σκεφτώ οικογένεια και παιδιά. Ο πρώτος μου γάμος έγινε όταν ήμουν στην σχολή ακόμα -δεν ήταν ηθοποιός Μου είπε να παντρευτούμε και είπα “και δεν παντρευόμαστε! Ο δεύτερος γάμος μου ήταν με την Κατερίνα Μαραγκού. Με χαρακτήριζε πάντα αυτό: Κάποιος μου πρότεινε κάτι κι εγώ έλεγα “γιατί όχι”, ό,τι κάτσει, ό,τι έρθει. Νομίζω ότι η οικογένεια ήταν κάτι ανεξάρτητο απ΄τους γάμους και τους έρωτες. Ο γάμος δεν πήγαινε μαζί με την προοπτική της οικογένειας. Αργότερα έλεγα “άσε τώρα τα παιδιά”. Είναι ένα μπλοκάρισμα συναισθηματικό, ένα μπλοκάρισμα οικονομικό, είναι πολλά. Περνώντας τα χρόνια αν και θα μπορούσα και προ δεκαετίας να΄χα κάνει παιδί, δεν το συζητώ πια. Εκεί που έχει φτάσει η κοινωνία μας, ούτε καν θα ‘θελα και λέω “καλώς δεν έκανα”…