Σημείο αναφοράς και προσέλευσης η Βερλίγκα στο Χαλίκι. Ήρθε η ώρα ανάδειξης τουριστικά και επίσημα της περιοχής

Το παλαιότατο Χαλίκι, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.150 μ., είναι το βορειότερο από τα βλαχοχώρια του Ασπροποτάμου.

Υπάρχει η εκδοχή ότι στην αρχαιότητα στη θέση αυτή βρισκόταν μια από τις μεγάλες πόλεις της αρχαίας Αθαμανίας, η «Χαλκίς παρ’ Αχελώον». Το όνομα Χαλκίδα συναντάται μέχρι τον και 18ο αιώνα, ενώ η νεότερη ονομασία είτε προέρχεται από παραφθορά της παλιάς, είτε οφείλεται στα χαλίκια και τις κροκάλες που γεμίζουν την κοίτη του ποταμού μπροστά στο χωριό.Το ψηλότερο μαντρί του χωριού είναι κτισμένο ακριβώς κάτω από τη Βερλίγκα, αλπική κοιλάδα μοναδικού κάλλους. Η πορεία είναι μακρινή αλλά ο ορειβάτης αποζημιώνεται από την υπέροχη διαδρομή μέσα από δάσος με έλατα στην αρχή, και όσο ανεβαίνει από τη σκιερή Γκούβα κου νιάου («Τρύπα με χιόνι», καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου), την Βερλίγκα και τέλος από την Φαρμακόλακκα, μικρότερη αλλά εντυπωσιακή ανοιξιάτικη αλπική λίμνη λίγο πριν φθάσει στην Βερλίγκα.

Αν υπάρχει επί γης παράδεισος πρέπει να είναι εδώ. Στα δυο χιλιάδες μέτρα, στα αλπικά λιβάδια της Βερλίγκας. Εδώ γεννιέται ο Αχελώος, άρα εφάμιλλο ενός θεού πρέπει να είναι το λίκνο του. Με την ορμή της νιότης πετιέται μέσα από τα έγκατα του βουνού, σέρνεται σαν φίδι και χάνεται σε μυστικά περάσματα για να εμφανιστεί πάλι χαμηλότερα σαν καταρράκτης, σαν ρέμα, σαν ποτάμι.

Πλέον η τοποθεσία αποτελεί τόπος προέλευσης για ορειβάτες και ετήσια αρκετοί είναι αυτοί που ιδίως τους ανοιξιάτικους μήνες επισκέπτονται το αλπικό σημείο.

Eίναι αναγκαίο εάν θέλουμε να ανασάνει οικονομικά η παρθένα περιοχή και να δημιουργηθούν επαγγελαμτικές εστίες ώστε να κρατήσουμε κόσμο στα χωριά ακόμη και τον χειμώνα να στηριχτεί από τους αρμόδιους φορείς Περιφέρεια Θεσσαλίας,  δήμο Μετεώρων ακόμη και από τον τουριστικού φορέα του νομού ώστε σοβαρά και υπεύθυνα οι αρμόδιοι που ασχολούνται με το τουριστικό προϊόν του νομού Τρικάλων,  να εντάξουν το σημείο στα σημεία ενδιαφέροντος ορειβατικού τουρισμού και κυρίως να δημιουργήσουν την κατάλληλη υποδομή ώστε η περιοχή να γίνει πιο εύκολα προσβάσιμη αλλά κυρίως να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές ώστε ο επισκέπτης να απολαύσει την περιοχή, διαθέτοντας περισσότερο χρόνο, γευόμενος παράλληλα  την φιλοξενία αλλά και τα γαστρονομικά προϊόντα της ακριτικής περιοχής του νομού, αναπτύσσοντας τουριστικά το χωριό και συγκαταλέγοντας το φυσικό φαινόμενο στα σημεία αναφοράς του νομού …

Θα πρέπει πρώτα να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές και μετά να γίνει και το ανάλογο promotion σε εκθέσεις και σε τουριστικά σταντ ανά το πανελλήνιο με την κατάλληλη στρατηγική .

Εξάλλου η Πίνδος με το πλούσιο φυσικό κάλους έχει και άλλα σημεία παράπλευρα του Ασπροποτάμου  ώστε να δημιουργηθούν σημεία ενδιαφέροντος τα οποία μέχρι στιγμής είναι γνωστά μόνο στους ιδιαίτερα ψαγμένους …

cz

Είναι απίστευτη η ομορφιά του τοπίου, είναι κάτι συγκλονιστικό. Όσο το χιόνι διατηρείται και τα νερά δεν βρίσκουν διέξοδο, μια λίμνη σχηματίζεται. η δρακολίμνη Βερλίγκα η τρίτη της Πίνδου που περιγράφει τόσο καλά ο Κώστας Κρυστάλλης σε κείμενο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Παρνασσός» το 1890. Το καλοκαίρι του 1998 ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» Γιάννης Ντρενογιάννης επισκέφθηκε την δρακολίμνη Βερλίγκα και έγραψε για αυτή ένα πολύ παραστατικό άρθρο. Ακολουθεί απόσπασμα.‘»

Πέρα από τους δύο γνωστούς δράκους, που ζούσαν ο ένας στην κορυφή του Σμόλικα (Λύγγος) και ο άλλος στην Γκαμήλα (ή Τύμφη) και τσακώνονταν μεταξύ τους (με τις αντίστοιχες λίμνες τους), υπήρχε και ένας τρίτος. Ένα θεριό που δεν φαινόταν. Μονάχα μια φορά πετάχτηκε μέσα από την πηγή, στριφογύρισε στην τρίτη Δρακόλιμνη και μετά βρήκε μια τρύπα και χάθηκε πάλι στα σωθικά τού Λάκμωνα (όρος Περιστέρι). Άλλοι είπαν ότι έμοιαζε με φίδι θεόρατο, και άλλοι τον είδαν σαν μαύρο δυνατό κριάρι. Η τρίτη αυτή Δρακόλιμνη ήταν σχεδόν κυκλική, μικρότερη από τις δύο άλλες, μα είχε το χαρακτηριστικό ότι χώνευε τα νερά της σχηματίζοντας χοάνη για τούτο και οι Βλάχοι της περιοχής την ονόμασαν Βρίγγα (κύκλος).

Ετούτη η Δρακόλιμνη δεν διατηρεί πλέον νερό από το καλοκαίρι έως τα τέλη φθινοπώρου, πράγμα φυσιολογικό, αφού «πεθαίνει». Οι Δρακόλιμνες αποτελούν ένα γεωλογικό φαινόμενο που οφείλεται στην εποχή των παγετώνων. Βέβαια τα ίχνη των παγετώνων έχουν εξαφανιστεί από τα ελληνικά βουνά και τα μόνα στοιχεία που έχουν απομείνει είναι η Μαύρη Πεύκη και οι Δρακόλιμνες, οι οποίες έχουν και κάποιο όριο ζωής, σίγουρα περιορισμένο.