Με καταγωγή από τα Τρίκαλα ο Γιώργος Γάλλος εντυπωσιάζει στις Άγριες Μέλισσες

«Γεννήθηκα στην Αμερική, έξω από την Βοστόνη, το 1972. Οι γονείς μου ήταν μετανάστες που, παρά τις πολύ μεγάλες δυσκολίες των πρώτων χρόνων, κατάφεραν να βρουν τον δρόμο τους. Είχαν δικό τους εστιατόριο. Και παρόλο που δούλευαν αρκετά πάντα βρίσκανε χρόνο να μας φροντίζουν. Μεγαλώσαμε με πολλή αγάπη, με πολύ ωραίες στιγμές τόσο με την οικογένειά μου όσο και με τους υπόλοιπους συγγενείς. Μαζώξεις με πολλά άτομα, γιορτές και πολλά ταξίδια. Έχω επισκεφτεί όλη την ανατολική Αμερική από το Μόντρεαλ και το Τορόντο του Καναδά μέχρι τη Φλόριντα. Πάντα με αυτοκίνητο. Ατελείωτα road trips με εμπειρίες που έχουν τυπωθεί βαθιά στη μνήμη μου.
Μετακόμισα στην Ελλάδα για να ξεκινήσω δημοτικό, μαζί με τον αδελφό μου -δύο χρόνια μεγαλύτερος- και την γιαγιά μου. Οι γονείς μου επέστρεψαν πιο μετά. Ήταν βασική τους επιθυμία να ξεκινήσουμε εξ αρχής το σχολείο στην Ελλάδα μιας και είχε παρθεί η απόφαση να ζήσουμε μόνιμα κάποια στιγμή, όλοι μας, εδώ».

«Εγκατασταθήκαμε στα Τρίκαλα. Η καταγωγή μου είναι από τα χωριά της Αργιθέας, στα ορεινά της Καρδίτσας. Το χωριό μου λέγεται Ανθηρό. Η μητέρα μου είναι από το Καστράκι Τρικάλων, στα Μετέωρα.
Τον πρώτο καιρό στην Ελλάδα ήταν λίγο δύσκολα. Δεν γνωρίζαμε πολύ κόσμο, καθώς όλοι μου οι συγγενείς ζούσαν στην Αμερική, και το γεγονός ότι έλειπαν οι γονείς μου έκανε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Αργότερα, όταν έφτιαξα τον κύκλο και τις παρέες μου στα Τρίκαλα, δεν ήθελα να φύγω. Γι΄αυτό και δεν ακολούθησα την υπόλοιπη οικογένεια, που αφού είχαμε τελειώσει πια το σχολείο, αποφάσισαν να εργαστούν και πάλι στην Αμερική. Ήμουν πια 18 χρόνων. Ο αδελφός μου μετακόμισε και μάλιστα έμεινε εκεί μέχρι πρόσφατα».

«Σίγουρα δεν αποτελώ την περίπτωση του παιδιού που είχε ως όνειρο να γίνει ηθοποιός. Μάλλον τη μουσική είχα πιο πολύ στο μυαλό μου. Παίζω κιθάρα και τραγουδάω. Με μια παρέα φίλων είχαμε κάνει μια απόπειρα να φτιάξουμε ένα συγκρότημα αλλά δεν προχώρησε. Βρέθηκα σε μια θεατρική ομάδα, το “Άνθος της Ήβης” για να είμαι κοντά στην –τότε- αγαπημένη μου. Εκεί γνωρίστηκα μ´ αυτόν τον κόσμο, δέθηκα, και συνειδητοποίησα ότι μ´αυτό θέλω ν´ασχοληθώ.
Οι γονείς μου ήταν αρκετά επιφυλακτικοί με το επάγγελμα του ηθοποιού αλλά πολύ γρήγορα πείστηκαν ότι αυτό ήταν που ήθελα να κάνω. Σπούδασα παρόλα αυτά μάρκετινγκ και μάνατζμεντ, σε μια σχολή στην Θεσσαλονίκη, με την λογική να υπάρχει ένα πτυχίο.
Το θέατρο με ενδιέφερε αλλά δεν το έβλεπα επαγγελματικά, σαν χόμπι πιο πολύ. Μέχρι που πέρασα στις εξετάσεις της Δραματικής Σχολής του Εθνικού, το ΄96 στα 24 μου. Είχα ήδη πάρει το πτυχίο μου και είχα κάνει μια απόπειρα να εργαστώ στον τομέα του μάρκετινγκ. Αλλά δεν ευδοκίμησε».

Στον χώρο του θεάτρου είμαι, καταρχάς, γιατί περνάω καλά. Όσο βλέπω ότι και οι άλλοι περνάνε καλά μαζί μου, η χαρά μου είναι διπλή

«Στην Αθήνα ήρθα το ´94 αμέσως μετά που διαλύθηκε η ομάδα για να συνεργαστώ με τον εικαστικό Νίκο Αλεξίου, τον οποίο είχα ήδη γνωρίσει ως σκηνογράφο στις ερασιτεχνικές μας παραστάσεις. Αρκετά παιδιά από εκείνη την ομάδα έγιναν επαγγελματίες ηθοποιοί, σκηνοθέτες, φωτιστές, εικαστικοί ή μουσικοί. Κρατάω ακόμα επαφή μαζί τους.
Ναι, είμαι άνθρωπος των φίλων. Είμαι αρκετά κοινωνικός, απλώς με τα προγράμματα της δουλειάς και τον χρόνο που αφιερώνω στην οικογένειά μου, έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό οι έξοδοι και η πολλή διασκέδαση.
Ένα βασικό χαρακτηριστικό των παιδικών μου χρόνων, όπως και της παρούσας φάσης της ζωής μου, είναι το παιχνίδι. Κρατάω στη μνήμη μου την ανεμελιά των πρώτων μου χρόνων όπως και αργότερα στα Τρίκαλα που εκτός απ´το σχολείο θυμάμαι τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στις αλάνες. Και σήμερα όμως προσπαθώ να διατηρώ το χρόνο και τη δύναμη να ξεχνιέμαι παίζοντας με τα δυο παιδιά μου. Υπάρχουν στιγμές που η σύζυγός μου αισθάνεται ότι στο σπίτι μένουν τρία παιδιά!».

bovary.gr