Αναγκαία μια νέα αρχή για την βιομηχανία
Ποτέ, στην νεώτερη οικονομική ιστορία της χώρας, δεν ήταν τόσο εμφανής όσο σήμερα η ανάγκη χάραξης και υλοποίησης μίας αποτελεσματικής οδού για την ανασύσταση της βιομηχανικής δραστηριότητας στην πατρίδα μας.
Αν και ορατή εδώ και χρόνια, μόνον η κατάρρευση της τουριστικής “βιομηχανίας” επί των ημερών της πανδημίας ανέδειξε με τόση διαύγεια την βιομηχανική ένδεια της Ελλάδας και την απουσία μίας ουσιαστικής μεταποιητικής βάσης ως κύριας ή ακόμη και ως εναλλακτικής πηγής άντλησης εσόδων και τελικώς πλούτου.
Υπό αυτό το πρίσμα, η πρόσφατη (ΦΕΚ Α΄αρ. φ. 158 – 18/8/2020) σύσταση “Κυβερνητικής Επιτροπής Βιομηχανίας”, με πράξη υπουργικού συμβουλίου, ικανοποιεί τόσο ένα “πάγιο” αίτημα του τομέα, όσο και μία πραγματική ανάγκη της χώρας.
Όπως πάντα, όμως, όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Κατά πόσον, δηλαδή, θα μπορέσει ακόμη μία “επιτροπή” να αναστρέψει τα αίτια της αποβιομηχάνισης ή – τουλάχιστον – να αρχίσει ένα ουσιαστικό έργο προς αυτήν την κατεύθυνση.
Μολονότι ήδη από τη σύνθεση της 6μελούς διυπουργικής επιτροπής (Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Οικονομικών, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παιδείας και Θρησκευμάτων, Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων και Ψηφιακής Διακυβέρνησης) αναδεικνύεται η κατεύθυνση αντιμετώπισης ορισμένων εκ των κυριότερων προβλημάτων της βιομηχανίας (υψηλό κόστος ενέργειας, απουσία διασύνδεσης αγοράς εργασίας με εκπαιδευτικό σύστημα, υψηλό μη μισθολογικό κόστος εργασίας, απουσία ψηφιοποίησης και προβληματικές τηλεπικοινωνιακές υποδομές, γραφειοκρατία και στρεβλώσεις ανταγωνισμού κ.ά) είναι προφανές ότι “αυτό που απουσιάζει” συνοψίζεται σε μία λέξη: μεταρρυθμίσεις.
“Αυτό”, δηλαδή, που η χώρα μας αρνήθηκε να κάνει κατά την τελευταία δεκαετία, επαναπαυόμενη – τουλάχιστον, μερικώς – στην σημαντική αύξηση των εσόδων από τον τουρισμό και στην άνθηση της επιχειρηματικότητας της εστίασης.
Έπρεπε, άραγε, να μας πλήξει μία πανδημία, ώστε να συνειδητοποιήσουμε την απουσία σοφίας που συνιστά η εναπόθεση όλων των “αυγών” -ή εντέλει των περισσότερων- μόνον σε ένα “καλάθι”;
