Γιώργος Παπαγεωργίου: «Ο λόγος που έγινα ηθοποιός ήταν για να τραβήξω πάνω μου την προσοχή της οικογένειάς μου»
Ηθοποιός, σκηνοθέτης, μουσικός, ο Γιώργος Παπαγεωργίου είναι, με μια λέξη, αρτίστας –μεγάλωσε άλλωστε σε μια καλλιτεχνική οικογένεια. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ζει στην Αθήνα, στο Παγκράτι. Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Δανάη Μιχαλάκη. Την φετινή σεζόν, εκτός από τις δύο σκηνοθεσίες που θα κάνει στο θέατρο, πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά «Γλυκάνισος». Είναι 41 χρόνων.
«Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Εχω πολύ ωραίες μνήμες απ΄τα παιδικά μου χρόνια, είμαι παιδί της αλάνας. Πολύ παιχνίδι έξω, γυρνούσα σπίτι με σπασμένα δόντια, γδαρμένα γόνατα μέσα στο αίμα, ποδήλατο, εξερεύνηση σε γιαπιά, σε παλιά κτίρια, στην Καλαμαριά, στην Τούμπα. Παίζαμε κρυφτό, κυνηγητό, τζαμί, μήλα…
Με τους γονείς μου ήμουν καλά. Ο πατέρας μου είχε μαζί με τη θεία μου τις εκδόσεις Εξάντας. Τη δουλειά της μαμάς μου (σ.σ. Φιλαρέτη Κομνηνού) την είχα καταλάβει αλλά δεν μπορούσα να δεχτώ πως μπορεί σε μια παράσταση να φιλάει έναν άλλον άνδρα και όχι τον μπαμπά. Θυμάμαι ότι της θύμωνα, της κρατούσα μούτρα. Επίσης θυμάμαι μια φορά, ήμουν πολύ μικρός, που είχε μπει στο σπίτι και είχε κόψει τα μαλλιά της για την “Ηλέκτρα“ που θα έκανε με τον Βουτσινά. Είχα σοκαριστεί, είχα πάει να κρυφτώ κάτω απ΄το τραπέζι και δεν της μιλούσα, την φοβόμουν -ότι είναι μια άλλη.
Μεγάλωσα σ΄ένα περιβάλλον πολύ καλλιτεχνικό, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, μουσικοί, λογοτέχνες. Ο μπαμπάς μου και η θεία μου ήταν πολύ στενοί φίλοι με τον Χατζιδάκι. Απ΄τα μικρά μου ήταν στο τραπέζι συγγραφείς όπως ο Βασίλης Αλεξάκης. Μικρός δεν διάβαζα, θέατρο έβλεπα, τις παραστάσεις της μάνας μου στο Κρατικό. Ξεκίνησα να διαβάζω μετά την εφηβεία».
«Η μουσική μπήκε στα 15-16 μου, με ακούσματα πανκ, πανκ-ροκ, μετά πήγε στο ελληνικό ροκ κι ύστερα σε ό,τι μπορείς να φανταστείς. Μετά σταμάτησα να βάζω ταμπέλες –τώρα λατρεύω την κλασική μουσική. Εκανα έναν χρόνο κιθάρα –μετά, αυτοδίδακτος. Εφτιαξα ένα δύο συγκροτήματα που τραγουδούσα. Από τα 19 στα 29 άφησα την μουσική, την ξανάπιασα γύρω στα τριάντα. Πήρα γιουκαλίλι -μετά, έδειξα σ΄έναν φίλο μου ένα κομμάτι που έγραψα και λίγο αργότερα έγιναν οι Polkar, φέτος κλείνουμε δέκα χρόνια.
Οταν είπα στους γονείς μου ότι θα γίνω ηθοποιός και σκηνοθέτης, έδειξαν μεγάλη ανησυχία γνωρίζοντας τα προβλήματα. Ένιωσαν όμως και ανασφάλεια, γιατί άλλαζα γνώμη εύκολα. Μικρός δεν είχα καταλάβει γιατί θέλω να γίνω ηθοποιός. Προέκυψε μετά απ΄την προτροπή ενός φίλου, που σπουδάζαμε μαζί μάρκετινγκ και του΄λεγα ότι δεν μ΄ενδιαφέρει καθόλου. Μου είπε “νομίζω πως θα΄πρεπε να γίνεις ηθοποιός”, με τσίγκλισε. Ημουν 19 χρόνων.
Νομίζω ότι, εν τέλει, ο λόγος που έγινα ηθοποιός ήταν για να τραβήξω πάνω μου την προσοχή της οικογένειάς μου. Αυτό μου αποκαλύφθηκε πρόσφατα μέσα από την ψυχοθεραπεία που έχω ξεκινήσει. Να μπορώ να έχω στραμμένα τα βλέμματα πάνω μου, αρχικά της οικογένειάς μου, της μάνας μου και του πατέρα μου, και μετά του κοινού. Εχω την εντύπωση ότι αυτό συνέβη επειδή διασπάστηκε η οικογένειά μου όταν ήμουν 11-12 ετών, και, υποδόρροια, είχα μια ανάγκη να τους πω εδώ είμαι, προσέξτε με».
«Το διαζύγιο είναι τραύμα τόσο όσο είναι για όλα τα παιδιά της γενιάς μου που χώρισαν οι γονείς τους. Πάντα, κάπως αυτό μέσα σου γράφει και οδηγεί σε κάποιες καταστάσεις. Δεν λέω ότι συνέβη κάτι τραγικό στη ζωή μου, αλλά θεωρώ ότι όρισε μια δράση, μια αντίδραση, μια απόφαση. Κι ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που θέλησα να διεκδικήσω την προσοχή τους, να μπω στο επίκεντρο.
Μικρός, δεν σκεφτόμουν αν είμαι ωραίος ούτε αν αρέσω. Οταν ήμουν στο δημοτικό, με κορόιδευαν επειδή είχα πολύ μεγάλα χείλια. Στο Γυμνάσιο-Λύκειο αν και μικροέδειχνα και τα κορίτσια προτιμούσαν τους μεγαλύτερους, κάτι άρχισε να γίνεται -κυρίως όμως όταν ασχολήθηκα με τη μουσική που αλήτεψα, φόρεσα σκουλαρίκια, έβαλα αμπέχωνο. Στην σχολή στο Εθνικό έκανα μια σχέση, δύο-τρία χρόνια, αυτό ήταν. Οταν άρχισα να δουλεύω είδα μια κάποια προσοχή και αποδοχή στην εμφάνισή μου. Μου έλεγαν ότι προσπαθούσα να το χαλάσω, σαν να έχω κόμπλεξ και να θέλω να φαίνομαι άσχημος. Δεν σ΄ενδιαφέρει όμως ο ζεν πρεμιέ όταν μέσα σου καίγεσαι γιατί κάτι άλλο. Πάντα μ΄άρεσε ο Μερκούριος, όχι ο Ρωμαίος.
Δεν έχω καμία αίσθηση μέσα μου ότι θέλω να ακολουθήσω ένα κλασικό ελληνικό μοντέλο. Εμένα μ΄ενδιαφέρει η συντροφικότητα και καθόλου το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Ο γάμος μου ήταν πολιτικός. Δεν ήθελα να συνεισφέρω σε κάτι με το οποίο έχω πολλές διαφωνίες, όπως ένας στερεοτυπικός θρησκευτικός γάμος, ή μια βάφτιση –δεν θα΄θελα ποτέ να βαφτίσω το παιδί μου. Αγαπάω πολύ την πατρίδα μου, τον τόπο μου, πιο πολύ την καρδιά και την φυσική του ομορφιά όπως και την ομορφιά των ανθρώπων -κάποιων ανθρώπων».
