«Κατάγομαι απ’ την Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα γεννήθηκα. Έχω ζήσει στην Θεσσαλονίκη έξι χρόνια, την αγαπάω πολύ. Πήγαμε λόγω της δουλειάς της μαμάς. Τότε ήταν που άνοιξε ο θείος μου, ο Μάκης Τσέλιος το μαγαζί “Billy Bo” που ανέλαβε η μαμά μου, οπότε πήγαμε όλοι μαζί. Με τον θάνατο του Βασίλη (Μπίλι Μπο), γυρίσαμε… Έφυγα λίγο απότομα απ΄ την Θεσσαλονίκη, αλλά μου έμειναν οι φίλοι μου.

«Ο μπαμπάς μου, τον έχασα πριν έναν χρόνο, είχε ξεκινήσει ως τραγουδιστής του Μίκη Θεοδωράκη, τραγουδούσε τότε στο Περιβόλι τ΄ Ουρανού. Του είχε πει ο Μίκης, επί χούντας, να πάει μαζί του στο Παρίσι, δεν το έκανε, γεννήθηκα εγώ. Κι έτσι άφησε το τραγούδι. Του έμεινε ότι δεν συνέχισε –δεν το έλεγε βέβαια. Σταμάτησε γιατί δεν του άρεσε και ο χώρος. Είχε εξαιρετική φωνή. Στράφηκε στο εμπόριο. Εγώ διαμορφώθηκα και μουσικά από τον πατέρα μου και γι΄ αυτό είχα την ευτυχία να παίξω και σ΄ αυτές τις μουσικές παραστάσεις με τον Θάνο και τον Μίκη, του Θέμη Μουμουλίδη.

«Θέατρο έπαιξα για πρώτη φορά το 1997, στους “Όρνιθες”, στην αναβίωση της ιστορικής παράστασης του Θεάτρου Τέχνης και του Κουν, στην μουσική του Χατζιδάκι.

«Ήμουν τυχερή στην δουλειά μου, δούλεψα κι αμέσως, και λέω τυχερή γιατί υπάρχουν άνθρωποι πολύ ταλαντούχοι που δεν βρίσκουν. Κι όποτε έβρισκα εμπόδια ο πατέρας μου μου΄ λεγε ”προσπέρνα το” -ίσως γιατί εκείνος δεν το είχε κάνει».

«Δεν έβλεπα ιδιαίτερα θέατρο μικρή, αν και μου έλεγαν, η δασκάλα μου κυρίως, ότι θα γίνω ηθοποιός και εγώ έλεγα ”όχι, θα γίνω σχεδιάστρια μόδας”, επηρεασμένη από την μαμά μου. Στο Λύκειο, όμως, στο Αρσάκειο, πήγα στην θεατρική ομάδα. Ήδη όμως από την πρώτη γυμνασίου άρχισα να διαβάζω δραματική ποίηση, τραγωδία σε μετάφραση –“Αντιγόνη”. Κι άρχισα να θέλω να κάνω θέατρο, μέσω της τραγωδίας.

«Αμέσως μετά το σχολείο έδωσα εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης και μπήκα με την μία –είχα ήδη δει τον “Μικρό Πρίγκηπα” από τον Μίμη Κουγουμτζή και την “Γέρμα” με την Ρένη Πιττακή, αγαπημένοι δάσκαλοί μου και οι δύο. Ήθελα να δώσω και στο Θεατρικών Σπουδών, κάτι που δεν έκανα τελικά.

«Στο Θέατρο Τέχνης προετοιμάστηκα μόνη μου και μπήκα, κι αυτό μου έδωσε μεγάλη ευτυχία. Τελειόφοιτη πια, με πήραν στους “Ορνιθες”, στον Χορό των Πουλιών, στην αναβίωση της πράστασης στην Επίδαυρο, που είχαν αναλάβει ο Κουγιουμτζής με τον Γιώργο Λαζάνη -με την μουσική του Χατζιδάκι, τα κοστούμια του Τσαρούχη. Το δικό μου έγραφε “Νόνικα”, ήταν της Νόνικας Γαληνέα στην πρώτη παράσταση –ήμουν Κουκουβάγια. Δεν μπορώ να ξεχάσω την είσοδό μας με την επίθεση των πουλιών».

«Ο πατέρας μου δεν είχε καμία αντίρρηση για το θέατρο. Ήταν εκείνος που με πήγε στις εξετάσεις. Είμαστε δεμένη οικογένεια –έχω έναν αδελφό, ηθοποιό».

«Μετά το Τέχνης πήγα στο Εθνικό, με πήρε η Κάρμεν Ρουγγέρη στο Παιδικό, έκανα σινεμά, με τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο –τεράστια εμπειρία, σκηνοθέτης που αγαπάει πολύ τους ηθοποιούς, όπως ο Σωτήρης Γκορίτσας και τώρα ο Γιώργος Γκικαπέππας. Κι έτσι άρχισα σιγά-σιγά να δουλεύω, και στην τηλεόραση, από νωρίς. Δεν μπορώ να γκρινιάξω καθόλου και για τίποτα».

«Καλοπροαίρετη; Ναι, είμαι θετική. Προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα θετικά. Δεν αφήνω να υπερισχύσουν τα αρνητικά. Σέβομαι πολύ την εαυτό μου, τους θεατές και την δουλειά μου».

«Τα καθημερινά δεν τα φοβήθηκα. Ξεκίνησα με την “Βέρα στο δεξί”, μια σειρά που άλλαξε την λογική των καθημερινών. Είχα ήδη κάνει το “Μετράω στιγμές” και το “Με θέα στο πέλαγος”. Θυμάμαι με πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος ο Κυρίτσης και μου είπε ότι θα φτιάξουμε κάτι άλλο στο καθημερινό –φοβήθηκα αν θα το καταφέρω, αλλά τελικά τα κατάφερα. Κι έτσι ξεκίνησα με το… δεξί. Μαζί απενοχοποιήθηκαν κι οι ηθοποιοί με τα καθημερινά. Εγώ, ό,τι και να κάνω, θα το υποστηρίξω 1000% με τον ίδιο σεβασμό, με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει να σέβεσαι τα πάντα και να παλεύεις να γίνουν καλύτερα και όχι να κάθεσαι να τα κρίνεις από τον καναπέ σου. Και δικαιώθηκα. Είμαι καλά με τον εαυτό μου».

«Έγινε τεράστιο μπαμ με την “Βέρα στο δεξί”. Βγαίναμε στον δρόμο και ο κόσμος μας το έδειχνε. Δεν με τρόμαξε ποτέ αυτό, ούτε θεώρησα ότι είμαι κάτι ιδιαίτερο. Ήταν μεγάλη ευτυχία η αγάπη του κόσμου. Ήταν και ο ρόλος μου αγαπητός. Δεν φοβήθηκα την δημοσιότητα. Αν και έχω ένα συγκεκριμένο φυσίκ, μου έχουν δώσει να κάνω πολλά και διαφορετικά πράγματα, κι αυτό είναι πολύ ωραίο. Δεν μ΄αρέσει άλλωστε να τυποποιούμαι.

«Στο “Βραχιόλι της φωτιάς” με φώναξαν και με πρότειναν στην ΕΡΤ ο σκηνοθέτης, ο Γιώργος Γκικαπέππας και ο Νίκος Απειρανθίτης, ο σεναριογράφος –μαζί και ο Νίνο Ελματζιόγλου. Νομίζω ότι με ήθελαν και το ένοιωσα απ΄ την αρχή, απ΄ τα γυρίσματα. Υποστηρίχθηκα και πολύ. Πρώτα διάβασα το βιβλίο της Βεατρικής Ησαϊα Μαγρίζου. Συγκινήθηκα. Είναι η ιστορία του πατέρα της -της το διηγήθηκε εκείνος, και μετά από λίγο καιρό έφυγε από την ζωή. Κι εκείνη μέσα από τις σχέσεις της οικογένειάς της, μετέφερε στο βιβλίο της ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Κι όλο αυτό ήρθε στο φως απ΄ τον σκηνοθέτη, τον Γιώργο Γκικαπέππα, την παραγωγή, τους συνεργάτες, την ΕΡΤ που το επέλεξε. Είναι πολύ σπουδαίο μέσα απ΄ την μυθοπλασία να μπορούμε να μαθαίνουμε την ιστορία μας. Κι ο κόσμος το ρούφηξε. Τα λόγια που ακούω στον δρόμο και στα social, όχι μόνον για μένα, αλλά για όλους, για όλο αυτό».

BOVARY.GR