Η Λούκα Κατσέλη και η Αμαλία Αρσένη μιλούν για τον τρόπο που βλέπουν τη ζωή αλλά και για τη θέση τους ως γυναίκες

Μάνα και κόρη: Η Λούκα Κατσέλη και η Αμαλία Αρσένη είναι δύο γυναίκες δραστήριες, επαγγελματίες, με βαθιές ρίζες στην έννοια της οικογένειας. Τόσο η μία όσο και η άλλη μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον που τους επέτρεψε να αναπτύξουν την δική τους προσωπικότητα. Με ισχυρά γυναικεία πρότυπα στα οποία όσο ήθελαν να μοιάσουν άλλο τόσο ήθελαν ν΄αποφύγουν, κατάφεραν να αυτονομηθούν.

Οικονομολόγος, καθηγήτρια, πολιτικός, η Λούκα Κατσέλη, κόρη των σημαντικών θεατρανθρώπων Πέλου και Αλέκας Κατσέλη, μοιράστηκε με τον Γεράσιμο Αρσένη μια σπάνια και εξαιρετικά ισχυρή σχέση από την οποία γεννήθηκε η Αμαλία (καθένας τους είχε προηγούμενο γάμο και παιδιά).

Ηθοποιός, η Αμαλία Αρσένη επέλεξε να κινηθεί εντός της οικογενειακής θεατρικής παράδοσης και διαγράφει την δική της πορεία στον χώρο. Φέτος παίζει για 5η συνεχή χρονιά, στα «170 τετραγωνικά» του Γιωργή Τσουρή (θέατρο Ιλίσια), και παράλληλα διδάσκει και κάνει το διδακτορικό της. Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιο 11 μηνών.

Μάνα και κόρη συναντήθηκαν με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας για να μιλήσουν για όλα όσα μοιράζονται μεταξύ τους, για τον τρόπο που βλέπουν την ζωή αλλά και την θέση τους ως γυναίκες στην σύγχρονη κοινωνία.

Πάμε λοιπόν…

Γυναίκα, προσόν ή εμπόδιο;

Λούκα: «Για μένα ήταν όπλο, προτέρημα. Πρώτον, νομίζω ότι λόγω και της μητέρας μου δεν το αισθάνθηκα ποτέ ως εμπόδιο. Δεύτερον, έφυγα, στην Αμερική. Όταν ξεκίνησα να διδάσκω στο Γέιλ, Διεθνές Εμπόριο, ένα αρκετά τεχνικό μάθημα, είχα τρεις γυναίκες και 125 άντρες. Στα δύο χρόνια ήταν 50-50. Γιατί πάρα πολλές νέες φοιτήτριες αισθάνθηκαν ότι εφόσον υπάρχει ένα γυναικείο πρότυπο, σημαίνει ότι μπορώ κι εγώ να το καταλάβω, οπότε και συμμετείχαν. Στις πρώτες μας συναντήσεις με άλλους οικονομολόγους ήμασταν δύο γυναίκες και δεχτήκαμε κι εμείς τον αποκλεισμό. Θυμάμαι τι εντύπωση μας έκανε ότι έπρεπε να πίνουμε καφέ μόνες μας. Γιατί οι άλλοι, οι συνάδελφοι, ήταν όλοι μαζί. Πάντοτε υπήρχαν εμπόδια, αλλά ποτέ δεν το αισθάνθηκα, προσωπικά, ως εμπόδιο ή πηγή άνισης μεταχείρισης. Ούτε στην πολιτική. Η προσωπικότητα του ανθρώπου προσδιορίζει και την συμπεριφορά των άλλων απέναντί σου».

Αμαλία: «Στο θέατρο δεν το ένοιωσα ποτέ ως εμπόδιο. Ο χώρος είναι πιο ανοιχτός, πιο προοδευτικός. Όλοι αισθανόμαστε μέρος μιας ομάδας. Φυσικά έχουν ξεσπάσει κατά καιρούς θέματα, όπως το #metoo, δυσάρεστες αποκαλύψεις, διαφορές από έμφυλες διακρίσεις, παρενοχλήσεις, αλλά σ΄αυτά που έχω ζήσει εγώ δεν έχει υπάρξει κάτι τέτοιο».

Λούκα: «Οταν είχαν ξεσπάσει τα διάφορα γεγονότα, γιατί η σεξουαλική παρενόχληση είναι μια πραγματικότητα, δεν υπάρχει αμφιβολία, είχα την ανάγκη και ανάρτησα μια φωτογραφία της μητέρας μου. Για να πω ότι τέτοιες καταστάσεις βιώνει κανείς σε κάθε χώρο δουλειάς, όχι μόνο στο θέατρο. Και εξαρτάται τελικά από τρεις παράγοντες το πως θα το αντιμετωπίσεις. Πρώτον το αξιακό υπόβαθρο κάθε γυναίκας, δεύτερον η προσωπικότητά της και τι σηματοδοτεί προς τα έξω και τρίτον πώς διαχειρίζεται τέτοιες καταστάσεις. Ο τρόπος δράσης και διαχείρισης είναι διαφορετικός και η ανοχή. Είναι σημαντικό ν΄αναλύουμε την θέση της γυναίκας, αλλά μην ξεχνάμε και την μεγάλη εικόνα, ότι κάποιες γυναίκες μεγαλώνουν και κάποιους άντρες και το πρόβλημα είναι οι άντρες. Θα πρέπει να μην ξαναφτάσουμε στο σημείο να συζητάμε πώς το διαχειρίζεται μια γυναίκα αλλά να μη συμβαίνει».

Αμαλία: «Όλα ξεκινάνε στο σπίτι».

Λούκα: «Και στο σχολείο».

Αμαλία: «Δευτερευόντως».

Ημέρα της Γυναίκας: Γιορτή ή αναχρονισμός;

Λούκα: «Για μένα είναι σημαντικό να υπάρχει μια ημέρα της γυναίκας, όχι όμως με μια εμπορευματοποίηση, αλλά για έναν αναστοχασμό για τον ρόλο, την θέση, τα δικαιώματά της. Γιατί η γυναίκα ως φορέας ζωής έχει μια ιδιαιτερότητα. Άλλος ο ρόλος του άνδρα, εξίσου σημαντικός. Μακάρι να υπήρχε και μια αντίστοιχη ημέρα του άνδρα, για τον ρόλο του στην σύγχρονη εποχή. Δεν νομίζω ότι μας έχει απασχολήσει όσο θα΄πρεπε.

»Μου΄κανε φοβερή εντύπωση με την γέννηση του τρίτου μου εγγονού, ο γιος μου ο Δημήτρης έχει ήδη δύο αγόρια, πόσο δύσκολο είναι και για τον άντρα η απόκτηση ενός παιδιού. Από εκεί που ήταν το επίκεντρο γίνεται ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Νοιώθει αμηχανία για τον ρόλο που πρέπει να πάρει. Κι όμως δεν συζητιέται η προσαρμογή και ο ρόλος του άντρα μέσα στην σύγχρονη κοινωνία.

»Η προσωπικότητα της κόρης, για παράδειγμα, διαμορφώνεται πάρα πολύ σε σχέση με την προσωπικότητα του πατέρα. Τι πρότυπο πατέρα έχει. Και δεν νομίζω ότι δίνουμε την ίδια προσοχή που θα΄πρεπε».

Αμαλία: «Συμφωνώ, αλλά πιστεύω ότι εν τέλει η σχέση πατέρα-κόρης είναι αυτή που θα της δώσει την μεγαλύτερη συναισθηματική ασφάλεια. Μεγαλώνοντας, εγώ, δυστυχώς ή ευτυχώς νιώθω ότι μοιάζω περισσότερο στη μητέρα μου. Ο πατέρας είναι η σταθερότητα, η ασφάλεια, η αγάπη, η αποδοχή -γιατί είναι το άλλο φύλο.

»Αν ένα κορίτσι δεν έχει πάρει επιβεβαίωση απ΄τον πατέρα του, μετά ψάχνει συνέχεια άνδρες στη ζωή της, οι οποίοι θα τη μειώνουν. Θα συνεχίσει αυτό το μοτίβο το οποίο ήταν, ας το πούμε, απορριπτικο ή κακοποιητικό. Όταν ο πατέρας υπενθυμίζει στην κόρη του την αξία της και σαν γυναίκα και σαν άνθρωπο της κάνει το μεγαλύτερο δώρο. Η μητέρα είναι περισσότερο ένα μοτίβο συμπεριφοράς και προτύπου. Τώρα, όσον αφορά στο να το γιορτάζουμε, θεωρώ ότι, όπως και για πάρα πολλές ημέρες που υπάρχουν, ίσως το πώς γιορτάζονται είναι προβληματικό, όχι το αν γιορτάζονται. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία και πώς φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε ότι είμαστε δύο γυναίκες ανεξάρτητες. Γιατί κάποιες άλλες πραγματικά έχουν δώσει την ψυχή, το σώμα, τη ζωή τους. Οπότε καλό είναι που γιορτάζεται».

Φωτογραφία: Παναγιώτης Μάλλιαρης για το Bovary.gr